ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Το Απόκουρο είναι μία περιοχή περίπου 400 τετ. χιλ. στο κέντρο της Αιτωλίας και της Αιτωλοακαρνανίας που σε γενικές γραμμές οριοθετείται ως ακολούθως. Τα Ανατολικά όρια της περιοχής οριοθετούνται από τον Εύηνο ποταμό και ξεκινούν από τη Γέφυρα Μπανιά κι ακολουθώντας τον ρού του ποταμού προς τα Βόρεια φθάνουν μέχρι την βουνοκορφή του όρους Άνινος.

Τα Βόρεια όρια της περιοχής οριοθετούν οι βουνοκορφές του Παναιτωλικού όρους Άνινος, των βουνοκορφών Κοκορέχι, Τριανταφυλλιά και Αραποκέφαλα. Τα Δυτικά όρια της περιοχής οριοθετούνται από τη νοητή ευθεία που ξεκινάει απ΄ τα Αραποκέφαλα κι εκτείνεται μέχρι τον Δαφνιά.

Τα Νότια τέλος όρια της περιοχής οριοθετούνται απ΄ τον αμαξητό δημόσιο δρόμο, από Δαφνιά – Κάτω Μακρυνού – Γέφυρα Μπανιά. Το μεγαλύτερο τμήμα του Απόκουρου περιλαμβάνεται σήμερα (2020) στον Καλλικράτειο Δήμο Θέρμου

Η περιοχή του Απόκουρου είναι ορεινή περιοχή, με μοναδικά χαρακτηριστικά που καθορίζει το ανάγλυφό της (η μορφολογία του εδάφους) και η σύσταση των εδαφών. Τρείς είναι οι καθοριστικοί παράγοντες που προσδιορίζουν και καθορίζουν την μοναδική Αποκουρίτικη Φύση, το μοναδικό Αποκουρήτικο Περιβάλλον.

Ενυπωσιακό το Παναιτωλικό όρος με τα πλούσια ελατοδάση του, τις γάργαρες πηγές του, την μοναδική του χλωρίδα και πανίδα, φιλοξενεί επί χιλιετίες τους Αποκουρήτικους οικισμούς. Περίπου 50 είναι σήμερα (2020) τα μοναδικής ομορφιάς πετρόκτιστα χωριουδάκια και οι υπέροχοι οικισμοί που κοσμούν το Αποκουρήτικο τοπίο.

Ο Εύηνος ποταμός με τους παραποτάμους του Κότσαλο, Φειδάκια (και Φιδάκια) και Γιδομαντρίτη, χαράσσουν το Αποκουρήτικο τοπίο και δημιουργούν μοναδικά οικοσυστήματα με εκπληκτικές παραποτέμιες κοιλάδες, εντυπωσιακούς καταρράκτες, πέτρινα γεφύρια, συρματογέφυρες, αλλά και πλούσια χλωρίδα και πανίδα.

Δεσπόζει στην Αιτωλοακαρνανία η Τριχωνίδα λίμνη, η άλλοτε αποκαλούμενη λίμνη του Απόκουρου, που ορίζει τα Νοτιοδυτικά όρια του Απόκουρου, βρέχοντας δε τις υπώρειες του Παναιτωλικού και δημιουργεί θαυμάσιες αμμώδεις παραλίες όπως οι παραλίες Άμμος στο Πετροχώρι, Ξερόρεμα στα Σιταράλωνα, της Καψοράχης, της Βαριάς, υπέροχους κολπίστους και ευφορότατους μικρούς κάμπους, όπως αυτοί της Μυρτιάς, του Πετροχωρίου, των Σιταραλώνων, της Μακρυνούς, της Καψοράχης του Δαφνιά. Οι Ευφορότατες αυτές παραλίμνιες περιοχές, εμφανίζουν σημαντική σε ποσότητα αλλά κυρίως σε ποιότητα γεωργική παραγωγή που υπερκαλύπτει τις διατροφικές ανάγκες της περιοχής.

Από αρχαιοτάτων χρόνων η περιοχή χαρακτηρίζονταν ως αγροκτηνοτροφική. Υπέροχα τα εσπεριδοειδή της Μυρτιάς, με το το σαγκουίνι Γουρίτσας[1] να ξεχωρίζει ανάμεσά τους. Ονομαστά τα Πετροχωρίτικα κρασιά, το λάδι του Φωτμού, τα κηπευτικά της Βαριάς, της Μυρτιάς, των Σιταραλώνων, της Μακρυνούς, της Καψοράχης, του Δαφνιά. Περίφημα τα σιτηρά, τα γαλακτοκομικά της περιοχής και τα κρεατικά της.

Η καπνοπαραγωγή που άρχισε στην περιοχή στα τέλη του 19-ου αιώνα και συνεχίστηκε όλο τον 20-ο αιώνα, ήταν εκείνη που εκτόξευσε στα ύψη την οικονομία της περιοχής, αφού η κλασσική αυτάρκης οικογενειακή οικονομία ωθήθηκε με την καπνοκαλλιέργεια στα ύψη. Η εξαιρετική ποιότητα των καπνών του Πετροχωρίου, της Χρυσοβίτσας, των Σιταραλώνων, της Μακρυνούς, της Καψοράχης του Δαφνιά, έκαναν περιζήτητα τα Αποκουρήτικα καπνά. Έτσι η καπνοκαλλιέργεια κατά τον 20-ο αιώνα ανέβασε το οικονομικό επίπεδο της περιοχής, γιατί η ενίσχυση της οικογενειακής οικονομίας, γινόταν σε σκληρό νόμισμα, σε δολλάρια ΗΠΑ, αφού τα περισσότερα καπνά ήταν εξαγώγιμα.

Οι αστυφιλικές τάσεις που άρχισαν δειλά- δειλά την εμφάνισή τους τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, σε συνδυασμό με τις ασκηθείσες κοινωνικο-οικονομικές πολιτικές που ενίσχυαν τα Αστυκεντρικά μοντέλλα διοίκησης, ιδίως το Αθηνοκεντρικό κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο, ενήργησαν ισοπεδωτικά και συνετέλεσαν στην ερήμωση της επαρχίας, στον απαρφανισμό του Απόκουρου. Ο πληθυσμός της περιοχής μειώθηκε δραματικά, εκμηδενίστηκε το παραγωγικό του δυναμικό. Γερασμένος πλέον ο εναπομείνας πληθυσμός, ανήμπορος να συμμετάσχει στην παραγωγική διαδικασία, στηρίζει την ντόπια οικονομία με τις πενιχρές στη συντριπτική τους πλειοψηφία συντάξεις, που όπως είναι φυσιολογικό κι αυτές μειώνονται χρόνο με το χρόνο.

[1] Γουρίτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού Μυρτιά.

Ο Δήμος Θέρμου είναι ορεινός δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας με έδρα το Θέρμο, ιστορική κωμόπολη και πρωτεύουσα της Αιτωλικής Συμπολιτείας.
Ο δήμος έλαβε τη σημερινή του μορφή το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας. Εν συνεχεία έμεινε ανέπαφος από τον «Καλλικράτη», αφού πληρούσε το πληθυσμιακό κριτήριο (2.000 για ορεινούς δήμους) ώστε να αποφύγει τις αναγκαστικές συνενώσεις.

Έχει έκταση περίπου 334 τ.χλμ. και πληθυσμό 9.299 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Ο δήμος Θέρμου περιλαμβάνει τις παρακάτω κοινότητες και οικισμούς με πληθυσμιακά στοιχεία εκ της Απογραφής του 2011:

Σε απόσταση 35 περίπου χιλιομέτρων στα Ανατολικά – Νοτιοανατολικά του Αγρινίου, στα 40 χιλιόμετρα Βόρεια – Βορειοανατολικά της Ναυπάκτου, στα Ανατολικά της Τριχωνίδας λίμνης και σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το Θέρμο, πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου, βρίσκεται το Πετροχώρι, ένα από τα ομορφότερα χωριά της επαρχίας  Τριχωνίδος, έχοντας περίοπτη θέση στο άκρο του ομώνυμου μικρού οροπέδιου με εκπληκτική θέα προς την Τριχωνίδα λίμνη. Περίφημα, εκπληκτικά κι αλησμόνητα είναι τα ηλιοβασιλέματα της Τριχωνίδας απ΄ το Πετροχώρι.

Στα Ανατολικά – Βορειοανατολικά του Πετροχωρίου, σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, βρίσκεται ο συνοικισμός Πριοναίϊκα, που υπάγεται διοικητικά στην Κοινοτική Ενότητα Πετροχωρίου.

Δημογραφικά στοιχεία

Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής, ανέρχεται στους 444 κατοίκους, ενώ οι μόνιμα διαμένοντες στο χωριό όλο το χρόνο, ανέρχονται σε 220. Οι κάτοικοι του χωριού, έχουν ελαττωθεί σημαντικά μετά τη δεκαετία του 1970 εξ αιτίας της εσωτερικής κυρίως αποδημίας και οι εναπομείναντες αχολούνται βασικά με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Τοπική οικονομία

Παλιότερα και μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του 1980, η κύρια ενασχόληση των κατοίκων του χωριού ήταν η καπνοκαλλιέργεια. Τα περίφημα Πετροχωρίτικα καπνά της ποικιλίας μυρωδάτο, ήταν εξαγώγιμα και σημαντικότατη ήταν η συνεισφορά του χωριού, όπως άλλωστε και των άλλων χωριών της ευρύτερης περιοχής Αγρινίου, όχι μόνο στην τοπική αλλά και στην κρατική οικονομία. Οι αλλαγές που επήλθαν στην αγροτική καλλιέργεια, με την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και την από το 1980 ασκηθείσα πολιτική των επιδοτήσεων, σε σύντομο χρονικό διάστημα εκμηδένισαν την καπνοκαλλιέργεια.

Τα αγροτικά προϊόντα που σήμερα παράγονται στο Πετροχώρι, είναι το υπέροχο ελαιόλαδο, το ονομαστό Πετροχωρίτικο κρασί, διάφορα κηπευτικά, κ.α.

Στο χώρο της κτηνοτροφίας, την σημαντικότατη κτηνοτροφική δράση των παλιότερων δεκαετιών, διαδέχθηκε η σχετικά μικρή σημερινή κτηνοτροφική δραστηριότητα. Απ΄ τα λιγοστά γιδοπρόβατα παράγεται γάλα, υπέροχο τυρί, ενώ θαυμάσια είναι και τα παράγωγά του.

Μικρή είναι η ενασχόληση των κατοίκων με την αλιεία στην παρακείμενη λίμνη Τριχωνίδα. Τις προηγούμενες δεκαετίες, σημαντικός ήταν ο αριθμός των κατοίκων που ασχολούναν με την αλιεία.

Στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα, υπάρχει μικρή δραστηριότητα με εργαστήριο αργυροχρυσοχοίας, σύγχρονο ελαιοτριβείο, δύο Ξυλουργικά εργοστάσια, μία μονάδα επιπλοποιίας, μία μονάδα αλουμινοκατασκευών, μία μονάδα Οινοποιίας, μία εταιρεία μελετών – παροχής υπηρεσιών πληροφορικής .

Στο χωριό λειτουργεί πανέμορφο ξενοδοχείο, με θαυμάσιο εστιατόριο, εξαίρετο service και υπέροχη θέα πρός την Τριχωνίδα λίμνη, ενώ υπάρχουν ακόμη τρείς ταβέρνες με υπέροχο φαγητό, με ντόπια εδέσματα και εξαίρετη εξυπηρέτηση.

Λειτουργούν επίσης Cafe-bar και παραδοσιακά καφενεία.